Op de fiets naar Italië
Na maandenlange voorbereiding en intensieve training vertrokken ze op zaterdag 4 juni, onder veel belangstelling van ouders, vrienden docenten en pers. Veertien sportieve scholieren van Scholengroep Den Haag Zuid-West, een groep van acht docenten op de fiets en als chauffeur van de volgwagens, en twee VWO-eindexamenkandidaten voor de verslaglegging.
Bij Van Herwerden Sport in Voorburg werden ze uitgezwaaid. Twee vlaggen vormden de start, en daar gingen ze! We deden dagelijks verslag, live vanaf de achterbank van een volgauto! De verslaggevers ter plaatse: Jeroen de Regt en Paul-Patrick Ie.
Dag 1, 4 juni 2011
Van Den Haag naar Kasterlee, België
Vandaag, een hete, zomerse dag, vertrokken we om half 10 in Voorburg. De groep reed samen met burgemeester Van Aartsen de stad uit. Daarna werd er koers gezet richting Oudenbosch in Noord-Brabant. Oudenbosch is bekend vanwege de grote basiliek - een kleine kopie van de Sint Pieter in Rome.
Onderweg naar Oudenbosch viel Hamza op zijn kin. Hij werd naar het ziekenhuis van Turnhout gebracht, en kreeg daar zeven hechtingen. Gelukkig kan hij morgen gewoon weer meefietsen, als we richting het Waalse Huy (Hoei) rijden.
Het weer was voor de fietsers en begeleiders zwaar door de slopende hitte. Ook stond er bijna geen wind. De fietsers verbruikten veel water en er werd geregeld gepauzeerd om even bij te komen van de warmte.
Dag 2, 5 juni 2011
Van Kasterlee naar Modave, 110 kilometer
Vertrokken om 08.30, via Diest (een belangrijke plaats in de geschiedenis van België) en Zoutleeuw (bekend om een prachtige kerk). De rit van zo’n 110km verliep goed, totdat de groep vlak onder St. Truiden midden in een lokale dorpskoers terecht kwam. In de chaos viel Jonas op zijn schouder en blesseerde zijn hand. Vervolgens is hij met de auto vooruit gereden. Ondanks zijn blessure was hij vastberaden om door te gaanDe etappe was grotendeels vlak, maar in Wallonië volgden enkele hele zware heuvels.
Hoogtepunt van de dag: de bekende en beruchte Muur van Huy (Hoei). Dit is een belangrijke overwinning voor fietsers; het is de zwaarste beklimming in de Vlaamse wielerklassieker De Vlaamse Pijl.
De soms zware regen maakte dat de wegen verradelijk glad waren. Wonder boven wonder bleef iedereen, zij het met moeite, in het zadel. Iedereen was erg opgelucht toen we de jeugdherberg van Modave bereikten. Enkel over het ‘rare’ Franse eten hadden de leerlingen hun bedenkingen. Zo wilden zij ‘liever een hamburger bij ... (de niet nader te noemen fastfoodketen met de gele M)’. Tsja.
Dag 3, 6 juni 2011
Van Modave naar Mexy, 130 kilometer (via Livramont, ingekort: 100 kilometer)
De etappe van Modave naar het Franse Mexy was volgens de groepsleiding de zwaarste van de reis naar Italië. Vanwege de vele steile klimmen werd besloten om de laatste dertig kilometer met de auto af te leggen. En dat was een goed idee, want al in de ochtend werd duidelijk dat sommige jongens en meiden de etappe niet uit zouden gaan rijden. Zij stapten dus in de auto naar het warme hotel van Mexy.
De etappe begon al na een paar kilometer met veel steile klimmen. Er werd veel geklaagd over de mentale tikken die werden uitgedeeld: na een stuk klimmen volgde een bocht, waarna werd begonnen aan nog een stuk steigende weg. Toch werd op conditie, kracht en heel veel wilskracht door alle overgebleven leerlingen de vervroegde stop in Livramont bereikt. Zelfs ondanks wat angstige momenten op de Belgische N4, waar we door een klein foutje in de routeplanning op terecht kwamen. Met langsrazende auto’s met snelheden van 90 km/h ging het gelukkig allemaal goed.
Morgen gaan we naar de bekende Franse stad Nancy. Hopelijk wordt de rit een stuk lichter dan vandaag. We willen natuurlijk allemaal onze eindbestemming in Magreglio halen!
Dag 4, 7 juni 2011
Mexy - Nancy, 130 kilometer
Vol goede moed gingen alle leerlingen vandaag mee op reis richting Nancy. De tocht, volgens sommige tellers zo’n 130 kilometer, verliep over het algemeen goed. Wel was er wat ophef over de gereden snelheid. De ‘snelle jongens’ wilden namelijk vooruit rijden, maar om veiligheidsredenen ging dat feestje niet door. Een spontane bermtoespraak van meneer Hoek deed echter alle problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen.
Doordat de ploeg vandaag voor een groot deel van de rit als een echt team samenreed, leken ze op een echte professionele wielerploeg, zelfs in de grote verkeerschaos van Nancy.
De omstandigheden waren ’s ochtends goed, maar ’s middags werd het warm (26 graden in de schaduw), en ook vandaag zorgde lichte regen voor een erg benauwd gevoel. Er zijn gelukkig geen gekke dingen gebeurd. Alleen Hamza viel voor een bushokje in Nancy. De lokale Franse jeugd kon erom lachen, Hamza zelf iets minder. Gelukkig heeft hij niks aan zijn tuimelpartij overgehouden en zat hij ’s avonds met een brede glimlach aan zijn avondeten.
De laatste twee kilometer waren veruit de langste twee kilometers die de ploeg moest rijden, met een heuvel met een hellingspercentage van zo’n 30%. Het was met afstand de zwaarste klim van de reis tot nu toe. Gelukkig volgde de eindbestemming snel, en uitgeput van de rit genoot de groep van een lekker bed, goed halalvlees en de luxe van een heerlijk warm bad!
Dag 5, 8 juni 2011
Nancy – Épinal, 65 kilometer
Zo goed als de etappe van gisteren verliep, zo slecht begon de rit van 65 kilometer van vandaag. In Ludres viel Ismael in een steile afdaling op het spekgladde fietspad. Hij kon met zijn vrij grote wond aan zijn elleboog niet meer verder, en na een bezoek aan een lokale EHBO-post ging hij met de auto naar het hotel in het centrum van Épinal. Gelukkig is het allemaal niet ernstig, en misschien kan Ismael morgen weer ‘gewoon’ op de fiets stappen.
Voor de rest van de groep verliep de etappe zonder grote problemen. Ze waren al halverwege de middag aangekomen bij het hotel. Na een kort watergevecht tussen Frank en Stephanie werd iedereen in de namiddag losgelaten voor een bezoek aan het stadje Épinal.
Morgen wordt er verder gereden in Frankrijk, richting de Zwitserse grens in de omgeving van Mulhouse.
Dag 6, 9 juni 2011
Épinal - Mulhouse
Na de rustige etappe van gisteren vervolgde de groep vandaag zijn reis door de Vogezen en de Elzas. Nadat er eerst 'rustig' langs de Moezel werd gereden, volgde op de beroemde Ballon d'Alsace een ware slijtageslag.
De klim van de Ballon d'Alsace (flinke berg, 1247 meter hoog, wordt ook wel eens in de Tour de France verreden) was een echte uitdaging. Al na precies twee bochten viel Jonathan een paar meter naar beneden, maar hij kon gelukkig zijn weg vervolgen. Djengis viel later ook; gelukkig niets ernstigs, het was zelfs een beetje grappig (Djengis vertelt zelf wel waarom het grappig was).
Later vielen wel Frank en Hamza uit. Laatstgenoemde reed vandaag zoveel banden lek dat de materiaalbus door zijn voorraad heen was.
Met nog maar een kilometer te gaan viel Yasmina uit, maar verder bereikte iedereen de top van de zware beklimming. Brian was de trotse nummer één, hij kwam na tien kilometer klimmen (hellingspercentage van ongeveer 7 of 8 procent) als eerste boven. Na de Ballon d'Alsace volgden nog zo'n 60 kilometers richting het hotel in het centrum van Mulhouse. In kliometers zijn de renners over de helft heen. Maar als er zoveel geklommen (en afgedaald) moet worden, fiets je per dag minder kilometers. Door het vele klimmen is de inspanning in de tweede helft van de reis veel zwaarder...
Uit Nederland is er een auto onderweg met nieuwe begeleiders. Morgen wordt een deel van de begeleidende ploeg gewisseld. Morgen houden we ook een rustdag, en daarna vervolgen we onze weg naar het zuiden: Hop Suisse!
Dag 7, 10 juni 2011
Rustdag
Op de rustdag in Mulhouse werden na het ontbijt op normale tijd eerst alle fietsen grondig schoongemaakt en hier en daar gerepareerd. Althans, dat was de opzet. Achteraf bleek dat niet iedereen dat even belangrijk vond.
Na de reparatiebeurt bezochten we met z’n allen het automobielmuseum van Mulhouse, waar ruim 400 vooral klassieke auto’s staan opgesteld. Niet iedereen vond het allemaal even interessant, maar vooral indrukwekkend waren de Bugatti Veyron (snelste auto ter wereld) en de vele originele raceauto’s.
Na het bezoek aan het automobielmuseum werd de groep losgelaten in Mulhouse. De schrijver van dit artikel heeft velen van hen dan ook pas in de avond weer gezien. Zelf is hij met de begeleiders gaan lunchen, en heeft hij daarna de stad verkend.
’s Avonds ging het ritueel zoals alle dagen: op tijd gaan slapen voor de volgende etappe. Dan gaan we via Basel Zwitserland in.
Dag 8, 11 juni 2011
Mulhouse – Bachs
Vandaag gingen we dan eindelijk weer Frankrijk uit: via een druk industrieterrein bij Basel gingen we de Zwitserse grens over. In Basel liep alles, op een enkele lekke band na, op rolletjes. Daarna was de gemiddelde snelheid zo'n 26 kilometer per uur. Daarmee zouden we zelfs halverwege de middag aan moeten kunnen komen bij het stro in Bachs. Toch liep het in de omgeving van Baden een tikkeltje anders (understatement). Meneer Hoek en meneer Van der Toorn, de heren die voor de groep rijden en de route bepalen, reden eerder naar Bachs dan eigenlijk gedacht. Toen daarna de verkeerde brug werd overgestoken waren we met z'n allen de weg kwijt: de grote zoektocht kon beginnen!
Na veel zoekwerk besloten we bij de lokale Ford-dealer op de 'route-auto' te wachten. En nadat we eindelijk weer compleet (en ruim twee uur verder) waren, vervolgden we onze weg richting Bachs. Na een klim (een omweg, zoals later bleek), viel Driss. Hij werd voor de laatste paar kilometers in de bus gezet.
Het werd uiteindelijk geen drie uur, maar na zes uur dat we aankwamen. Vanavond 'schlafen im Stroh', en morgen gaan we verder Zwitserland in.
Dag 9, 12 juni 2011
Bachs – Goldach
Vandaag reden we een geheel Zwitserse etappe, richting Goldach aan de Bodensee. Net als gisteren begon de over het algemeen vlakke etappe rustig. In de stad Winterthur gaf Driss aan dat hij zich niet lekker voelde, en 100 meter verderop stond Umut met een vrij grote wond net boven zijn achillespees. Terwijl de rest verder fietste moest voor Umut het lokale ziekenhuis worden bezocht. Zowel Driss als Umut reden de etappe in de auto uit.
De etappe kende steeds steilere heuvels. Na de lunch, kebab van een lokaal restaurant, volgde zelfs een afdaling van tien procent. Iedereen ging daar probleemloos overheen. In de laatste kilometers volgde nog een prachtige afdaling met uitzicht op de Bodensee.
's Avonds werd er lekker gegeten in een pizzeria in Goldach, en er moest daarna op tijd geslapen worden. Ondanks dat Italië steeds dichterbij komt, slaat de vermoeidheid steeds meer toe. Een paar uurtjes extra slaap zijn voordat we naar Chur gaan meer dan welkom!
Dag 10, 13 juni 2011
Goldach - Chur
De rit van vandaag liep bijna in z'n geheel door het Rheintal naar de beroemde Zwitserse stad Chur. De dag begon regenachtig, maar 's middags was het goed fietsweer. Desondanks was er weinig van de bergen te zien door de laaghangende bewolking.
De etappe verliep erg goed over de provinciale wegen in Oost-Zwitserland langs de grenzen van Oostenrijk en Liechtenstein. Het aantal keer dat verkeerd wordt gereden wordt per dag kleiner. De enige 'problemen' waren wat lekke banden voor onder anderen Ismael en meneer Bun. Bij meneer Bun kwam een lokale Zwitser aangeven dat hij niet blij was, dat de hele groep op zijn inrit stilstond. Er kwam zelfs een dreigement met een steen bij kijken, maar gelukkig gebeurden er geen gekke dingen. Het was over het algemeen een erg goed gereden etappe met nauwelijks problemen. Een groot compliment voor de groep is dan ook op zijn plaats!
's Avonds bezochten we een lokaal restaurant, waar door iedereen genoten werd van een goed bord pasta om alvast in Italiaanse sferen te komen. Want morgen wordt Italia eindelijk bereikt, en wel via de 2113 meter hoge Splügenpass. De loodzware beklimming is zo'n grote uitdaging dat er al dagenlang over wordt gesproken. Bovendien wordt er een prijs gegeven aan degene die als eerste, zonder te stoppen en/of te lopen, de top bereikt.
Dag 11, 14 juni 2011
Chur - Splügenpass - Campodolcino
Vandaag was het eindelijk zover: nadat er al veel over werd gesproken, beklom de groep vandaag de Splügenpass (2113 meter hoog) op weg naar Italië. Al voor de beklimming van zo’n 18 kilometer was het bikkelen voor de renners, inclusief een valpartijtje zonder grote gevolgen. Het ‘echte’ werk begon echter pas voorbij het dorpje Splügen. Op de beklimming naar de pas werd het een grote slijtageslag, maar uiteindelijk bereikte bijna iedereen met de fiets de top. Ismael werd de trotse nummer één van de loodzware beklimming, met ruim een halfuur voorsprong op Hans Weeber met zijn vijftig jaar oude fiets. Voor sommige fietsers was het bereiken van de top een emotioneel moment, en voor iedereen was het een grote overwinning. Joker van de dag was Jan Eliëns, die razendsnel was, maar ergens de verkeerde afslag nam en toen op de verkeerde berg uitkwam.
Toen de groep weer compleet was werden er nog enkele foto’s gemaakt om de geleverde topprestatie vast te leggen, waarna de renners begonnen aan de afdaling richting Campodolcino. Onderweg werd er genoten van de prachtige Zwitserse en Italiaanse Alpen.
’s Avonds aten we in het restaurant van de accommodatie zelf, waar iedereen genoot van het eten – en sommigen ook van de mensen die voor dat eten zorgden. Morgen gaan we richting het Comomeer in een etappe van ongeveer 65 kilometer.
Dag 12, 15 juni 2011
Campodolcino – Menaggio
Na de slijtageslag van gisteren was het vandaag tijd voor de een-na-laatste etappe. Er werd vooral aan het begin van de 65 kilometer lange rit veel afgedaald. Dat ging gepaard met zulke hoge snelheden, dat door de begeleiding nog maar eens benadrukt moest worden welke gevaarlijke situaties er ontstonden op de smalle bergweg richting het zuiden. Gelukkig daalden de snelheden daarna wel, maar we waren blij dat de sterkste afdalingen voorbij waren.
Ondertussen bezochten Umut en Ismael het ziekenhuis van Chiavenna voor hun eerder opgelopen problemen. Net als het bezoek in Winterthur werd ook dit een duur ‘uitstapje’.
De laatste 20 kilometer werden langs het Comomeer afgelegd, toen de thermometers 31 graden aangaven. Er moest helaas veel door tunnels worden gereden, en niet alle Italianen konden even goed omgaan met de kleine verkeersopstoppingen die ontstonden. De eindbestemming in Menaggio werd echter probleemloos bereikt.
’s Avonds genoot de groep van het zoete water van het Comomeer. Morgen worden de laatste kilometers afgelegd naar de kapel in Magreglio.
Dag 13, 16 juni 2011
Menaggio – Magreglio – Menaggio
De rit van vandaag was slechts zo’n 15 kilometer lang, van Menaggio naar de Madonna del Ghisello, de kapel van Magreglio.
In eerste instantie leek de etappe, de slagroom op de spreekwoordelijke taart, nog problemen op te gaan leveren door een plotselinge hoosbui tijdens het ontbijt. Maar nadat de groep met de pont was overgestoken naar het schiereiland waar Magreglio ligt, was alle twijfel over het wel of niet kunnen rijden van de etappe verdwenen. Toch ging bijna de helft van de groep met het busje naar boven; in Menaggio werd besloten om iedereen te laten kiezen of ze wel of niet wilden rijden, en velen besloten de vierwieler te verkiezen boven de tweewieler. Uiteindelijk bleef er een groep van dertien renners over, met jongens, meiden en begeleiders.
De beklimming van de kapel was loodzwaar, en met hellingspercentages van soms 14% erg steil. Het was voor iedereen een groot feest toen de eindbestemming werd bereikt. Dat feest werd geopend door Ismael, wie net als op de Splügenpass als eerste boven was, met weer een aanzienlijke voorsprong. Het is goed mogelijk dat we in de toekomst nog wat van hem gaan horen.
Nadat iedereen binnen was, werd de indrukwekkende Madonna del Ghisello bezocht. Daarna ging iedereen met elkaar op de foto. De bestelde bloemen hebben we helaas nooit gezien, maar bij iedereen overheerste het gevoel dat zojuist een topprestatie was neergezet door van Den Haag naar Magreglio te fietsen.
Behalve de sportieve prestatie, was het echter ook een prestatie van wereldformaat dat over zo’n enorme afstand, iedereen veilig bij de Madonna del Ghisello aankwam. Er zijn in de vele honderden kilometers heel veel dingen gebeurd, maar behoudens één afvaller (wegens opgelopen verwondingen) heeft iedereen het ondanks de soms erg moeilijke omstandigheden vol weten te houden.
Na het bezoek aan de kapel volgde een welverdiende rustmiddag in Menaggio. Morgen vertrekken we al om vier uur 's nachts voor de lange reis huiswaarts met de auto.
Dag 14, 17 juni 2011
Menaggio - Den Haag
's Nachts om 4 uur per auto vertrokken. Stijve spieren en vermoeidheid treden op. Nu willen we toch wel graag naar huis. Voor de meesten was het de eerste keer om zo lang zonder ouders te zijn. En dan zoveel meemaken, dat willen we graag thuis vertellen. In de stromende regen komen we aan op Het Haagsch Vakcollege. Ouders staan ongeduldig te wachten. En dan: lekker naar huis, en vertellen, vertellen, vertellen. En slapen.
Uiteraard hebben een paar bikkels ook nog een feestje te vieren: geslaagd! Anderen moeten de studieboeken in: maandag toetsen, proeven van bekwaamheid en herexamens. Het gewone leven begint weer, dat zal even wennen zijn!
De afgelegde route bekijk je via Google Maps. Wil je zien wat de fietsers onderweg zagen, sleep dan het gele poppetje (boven de + en de -) naar het punt op de route dat je wilt bekijken.
In de pers
Radiointerview Mukti met Den Haag FM, 21 juni
Veel sites over fietsen en over Italië nemen de berichten van RTV West over, zoals bijvoorbeeld Bike and Trekking.
